ATEŞTE AÇAN ÇİÇEKLER&YAŞ GÜNÜM

Bu gün benim yaş günüm.Bütün yeni başlangıçları çok severim.Yeni yaşları,yeni yılları,mevsim başlangıçlarını,ayın hilalini,gün ağarmalarını...Bir yaş daha aldım.Hala ne kadar da toyum!Ne zaman büyür insan?Ne vakit azalır hataları?Ne zaman bilgeleşir?Olur mu-olgunlaşır mı bilmiyorum.Fakat şunu biliyorum ki,Rabbimin beni bir yıl daha,sevdiklerimin canlarının sağ,afiyette olduklarına tanıklık ettiğim ömür nimetiyle ödüllendirmesi kutlanılacak bir şey.Her halimi emanetleri asla zayi etmeyen Rabbime havale ettiğimden bu yana,uzun uzun yapılacaklar listesi yapmıyorum.Lakin yeni yaşımda nasibime hayırdan başkası düşmesin diye,yürekten dua ediyorum.Verdiğin ömür ve nasip edeceklerin için sonsuz teşekkürler Yüce Rabbim.

Biliyorsunuz geleneksel sanatlarımızdan olan çinicilik,aman benden mahrum kalmasın diye,çini kursuna başlamıştım.Ve ilk çini boyama objelerim fırından çıktı.Çok heyecanlandım,çünkü çini boyaları ateşte açıyor,gerçek tonlarına dönüşüyor.

İlk boyama için kötü değiller.Hayır hiç kötü değiller.Tamam kırmızılarım kırmızıya benzemiyor,küçük bir yaramazlık yapıp boyamın çamuru fazla diye yıkamıştım.

Çini hocam sebebinin bu olduğunu söyledi.Demek ki çini boyalarının genetiğiyle oynamamak gerekiyor.İnsan neler öğreniyor yaşadıkça:)

Bu sevimli çini tabağımın ise malesef tahrir boyaları akmış.Tabağın astarı pek iyi değildi.Pürüzleri yok edeceğim diye astara zarar vermişim,tahriri itmiş.İyi bir çinici olabilmenin ilk şartının kaliteli malzeme seçimi olduğunu da test etmiş oldum:)
Çini de bilir kişi olanlar,bu işte acaip yetenekli olduğumu söylediler:)Peki kabul ediyorum,muhtemelen beni motive etmek için söylediler.Ve çok işe yaradı:çiniçiliğe devam edeceğim.Bu masalsı dünyanın,fırından bana ne sunacağını bilmesem de,ilk defa belirsizliği sevdim.

Bunlar benim ilk boyamalarım,siz bir de ikinciler de beni izleyin:)

Herşey gönlünüzce olsun,Allah'a emanet olun.

sevgiyle...sağlıcakla...

ÇİNİ NASIL YAPILIR&ÇİNİ KURSU DENEYİMLERİM-1

Bir çini tabak gördüm,hayatım değişti.(Hep böyle havalı bir cümle kurmak istemişimdir,kısmet bu güneymiş:)Üzerinde balıklar ve laleler olan mavi bir tabaktı.Onu görünceye kadar,çini sevdiğimi bile bilmiyordum.Neyim var benim?bilmiyorum.Kendimi durduramıyorum.İnsan her şeyi yapmaya da heves etmez ki.Hadi etti.Bunu tutkuya dönüştürmez ki.Haa mevsimseldir,geçer desem:Aylardan ocak.Şöyle bir köşe bulup,kıvrılma zamanı.Lakin yoook.Tek tatil günüme de göz diktim ve gittim bir çini kursuna yazıldım:)Kurs öğretmenim sevimli bir hanım,onu hemen sevdim.Bu kursa devam etmemin bekası için önemli.Ortamı ve kişileri yüreğime yakın bulmuyorsam,devam etmekte zorlanıyorum.Peki kabul ediyorum,arkama bile bakmıyorum:)

İlk gün,beş saatin son 45 dk.sını saymazsak harika geçti.Başardım yada başarabilirim,savulun çinici oldum ben:)Ve sıkı durun:İlk gün performansım

 Başlangıçta basit yaprak desenini kağıda çizerek başladık.Siz bakmayın desenin adının basit yaprak olduğuna.Daha yaptığım ilk yaprakta kendimden ümidi kestim.Fakat karoya geçince bana bir haller oldu.Desenin bu şekilde çizilmesine tahrir,boyasına da tahrir boyası deniliyor.Bu benim ilk desen tahririm.Kendimle gurur duyuyorum.Bu ikinci gün performansım.
Bana kalırsa başardım,yani en azından başarabilirim.Aksini düşünen lütfen kendine saklasın,ben bir süre bu havayla yaşamak istiyorum:)Ve de üçüncüsü :)

 Amacım kurs günü dışında,hayatıma çiniyi fazla karıştırmamaktı.Lakin o kadar heyecanlıyım ki,bu gün kömür tozu bulmak için iş yerinde seferberlik ilan ettim.Ve tabiki "vardır onda her derdin ilacı,sevgili bilumum işler müdürümüz,Fahrettin Efendi" bana depodan bir avuç mangal kömürü buldu.Nasıl toz haline getirdiğimi ne siz sorun,ne ben anlatayım.

Çinici olmak için evvella bir karoya ediniyoruz.Sonra beğendiğimiz bir deseni parşömen kağıdına aktarıp,kontür yerlerinden boncuk iğnesiyle deliyoruz.(önce tebeşir tozuyla denediğimden benim desenim turuncu.Gözüm dönmüş benim:))Kağıdı karonun üzerine yerleştirip,bir çoraba doldurduğumuz kömür tozuyla merkezden kenarlara doğru kağıdı kaydırmadan çorabı bastırarak,desenin karoya geçmesini sağlıyoruz.Sonra tahrir fırçası ve tahrir boyasıyla deseni boyuyoruz.Çini çizerken,fırçayı tutmanın özel bir tekniği var.Fotoğrafını çekince onu da paylaşırım.

Sanırım biraz yeteneğim var.Ama bir çini sanatçısı olmak için 40 fırın ekmek yemem gerektiğinin de farkındayım.Hepsinden önemlisi ben çini yapmayı sevdim.Düzeltiyorum çok sevdim.

Bu çini eserler Nurettin Çetin imzalı.Benim karamalarımdan sonra göz şenliğiniz olsun istedim.Bir gün ben de bunlardan yapacağım:)

 Nurettin Çetin,çini çizimleri ve çini boyama da gördüğüm en başarılı sanatçılardan biri(elbette benim görmediklerim de vardır)

Fırsat buldukça çini kursu deneyimlerimi paylaşmaya çalışacağım.

    Emanetleri asla zayi etmeyen Allah'a emanet olun.

Sevgiyle afiyette kalın inşaALLAH...