ALMAN GÜMÜŞÜ BOYAMA& CEMŞİD'İN NEVRUZU

Cümle yaradılmışların bahar bayramı kutlu olsun.Nevruz(yeni gün)hakkında anlatılan pek çok masalsı rivayetten,bana en inandırıcı geleni hiç kuşkusuz Kral Cemşid'in efsanesidir.Pîsdâdî hânedânının 4.hükümdarı olan Cem, 700 yıl boyunca insanlar,cinler, devler,kuşlar ve periler dünyası üstünde egemenlik kurmuş;hükümdarlığı zamanında dünya huzur ve refahla dolmuş.Yaygın efsaneye göre Hint ülkesinden gelen Cem, güneşli bir günde Azerbaycan’a gelip yüksek bir tepeye altın tahtıyla oturmuş.Güneşin ilk ışıklarıyla tahtının,mücevherlerinin ve güzel yüzünün parlaması üzerine halk Cem’e:Şid(Işıklı) unvanını vermiş.O güne de "nev-rûz"(yeni gün) denilmiş ve bayram olarak kutlanmış. Yönetimindeki 300 yıl boyunca halkı refah içinde yaşamış ve kimse hastalanmamış.

Halkı onu her gördüğünde:"Her şey,her iyi ve güzel sendedir!"diye bağırır olmuş.

Bu alkışlar yüzünden Cemşid'in yüreğine büyük bir gurur düşmüş ve kendini aşırı beğenir olmuş.Onun ruhunda ki bu açığı gören lanetli şeytan,oradan içeri girmiş.Cemşid'e secde ederek,ona melekler arasında yerlerin ve göklerin tanrısı olduğunun konuşulduğunu söylemiş.Cemşid şeytana sormuş:"Tanrılığımı halka nasıl bildireyim?"
İnsanoğlunun gafletinin eseri olan bu sözler karşısında şeytan,için için gülmüş,ve melanetine devam etmiş:

"Bir ovaya bin yük kuru odun yığsınlar,o odunları ateşe versinler,halkı bu büyük ateşin etrafına topla.En güçlü sesli adamlarına:"-Bu günden sonra tanrınız Cemşid'dir.O,yerin ve göğün tanrısıdır.O'na secde edin"Dedirt. Askerlerin halkın arasında dolaşıp secde etmeyenleri de ateşe atsınlar"Lanetli şeytanın bu kötü telkinleri dolan Cemşid söylenenleri aynen yapmış.Beş komutan doğuya,batıya,kuzeye ve güneye yürüyüp,ülkeler fethetmişler.Halkı meydanlarda toplayıp,altından,gümüşten ve türlü mücevherlerden yapılmış heykelleri ortalık yere dikip:"İşte tanrınız Cemşid budur,O'na varıp secde edemeyenler bu heykele secde edebilirler"demişler.Cemşid ve komutanları öldüğünde putları insanların ellerinde kaldı ve onlara tapınmaya devam ettiler.Böylece fetişizm(putculuk)doğdu.Ta ki Allah bir gün onlara doğru yolu göstermek için Nuh Peygamberi yollayana kadar. Nuh peygamber onları doğru yola çağırdı, puta tapmaktan vazgeçmelerini istedi.Fakat onlar ne Nuh Peygambere inandılar ne de puta tapmaktan vazgeçtiler.Sonrasını biliyorsunuz Nuh Tufanı...Allah hepimizi sonu felaket olan kibir ve gururdan korusun.

Şu sıralar rüyalarımda bile çini boyuyorum.Lakin arada bir,eskilere yeni yüzler boyamayı da ihmal etmiyorum :)

Kararmış alman gümüşlerimizden ikisini daha yeniledim.Çöpe atılmak üzereyken kızkardeşimin elinden kurtardığım bu gondola Ajda Pekkan operasyonu yaptım.

Fakat o beni mahcup etmedi,Paris Hilton 
oldu  :)

Kardeşim onları atma konusunda o kadar kararlıydı ki,belki kullanmaz diye minik prenseslerinin odalarına uygun boyadım.Onların çok seveceğinden eminim.

Objeleri iyice temizledikten sonra(yer yer oksitlenmiştiler)enamel boyayla 3 kat boyadım.Pembe tonu için folkart enamel beyaza bir damla fuşya kattım,tam fotoğraflardaki ton oldu.

Kabartma desenleri cadance parmak yaldızla vurguladım.Hem aşınmış hem de artistik bir hava veriyor:)Vernik kullanmadım.Oksitlenmiş alman gümüşlerine şimdi bakmalara doyulmuyor:)
Gönlünüzde ki her şey bahar dirilişi tadında olsun.
Sağlıkla afiyette kalın inşaALLAH...

ÇİNİ BOYAMAYA DEVAM

Satırlarıma başlamadan önce,yazımın konusu için,bu işin ustalarından kocaman bir özür diliyorum.Şunu önemle belirtmek istiyorum ki,bu konuda ben asla bilir kişi değilim.Sadece fazla meraklı,acemi bir çiniciyim:)Lakin çini boyamaya hevesi olan ve gidebileceği bir kurs olmayan arkadaşların ricasını kıramadım.Ve"çini boyama nasıl yapılırı"yazmaya karar verdim.Çininin kıymeti yeterince bilinmese de,büyüleyici,masalsı bir dünyası var.Sırlara vakıf olmak için çiniyle uzun süreli bir aşk gerekiyor.Çini popüler kültürün adamı değil:)Siz ona bir adım gidince o size iki adım geliyor.Vefalı,biraz eski kafalı:)

Bu,kiraz dalı üzerine kurulmuş kardinal kuşunun hikayesini size kısaca anlatmam gerekirse,önce malzeme listesinden başlamalıyız.Çini malzemeleri,hobi malzemeleri içinde en ucuzlarından biri.50 ml boyayla bir tutam nakış ipi aynı fiyata satılıyor :)Çini alt yapısına bisküvi deniliyor.Kontürleri çizdiğimiz boyanın adı tahrir boyası.Siyah,kırmızı ve mavi renkleri var.3 yada 4 numara samur tahrir fırçası(benim kullandığımın adı samur ama kılları plastik, markası desen).İnce ezilmiş ve çift kat opak çoraba doldurulmuş bir avuç mangal kömürü tozu.Boncuk iğnesi(0,5 bir kalemin ucuna takılmış),parşömen kağıdı,hamur silgi,uçlu kalem,su,zımpara ve beğendiğiniz bir desenin fotokopisi.

Başlangıçta bir çini karo ile başlamak daha doğru.Defalarca zımparalayıp,tahrirleyebiliyorsunuz.Desenimizi parşömen kağıdına aktarıp,0,5 kalemin ucuna taktığımız boncuk iğnesi ile çizgilerin tam üzerinden dikkatlice deliyoruz.Delerken 3-4 kat parşömen kağıdı kullanırsanız,3-4 desen kopyanız olur.Zira  desen delmek hiç keyifli bir iş değil,birini bana gönderirsiniz:)

Kolayca delebilmek için bir köpük levhayı  veya 4'e katlanmış bir havluyu desenin altına koyabilirsiniz.

Delinmiş desenimizi,hafifçe zımparalayarak astarını düzelttiğimiz çini objenin üzerine yerleştiriyoruz.Kömür tozunu merkezden kenarlara doğru hafifçe bastırarak gezdiriyoruz.Böylece desen,minik deliklerden sızan kömür tozlarıyla objeye transfer oluyor.

Objeye üfleyerek kömür tozlarının fazlasını uzaklaştırıyoruz.Fotoğrafta gördüğünüz gibi benim desenimin bir kısmı yok:)Benim gibi acele edip deseni tam delmezseniz böyle sonuçlar kaçınılmazdır.Fakat endişeye gerek yok desenin kalanını kurşun kalemle çizebiliriz:)Desenin eksik kısımlarını tamamladıktan sonra,tahrirleme işine başlıyoruz.Tahrir boyasından bir çay tabağına biraz aktarıp,boza kıvamına gelinceye kadar fırçanın ucuyla su ekliyoruz.Bunun bir miktarı yok.Çünkü aldığınız çini boyaları her zaman aynı kıvamda olmayabiliyor.Suyu az kullanırsanız fırçanız yürümez,çok kullanırsanız boyanız dağılır.Karonun arkasında test ederek doğru kıvamı bulabilirsiniz.

Çini tahrirlerken desenin en kolay ulaşabildiğimiz kısmından başlamalıyız ki kömür tozlarımız silinmesin.Deseni her zaman merkezinden dışa doğru çizmek daha estetik sonuçlar veriyor.Fırçayı sıfır noktasından alıp yuvarlayarak bırakıp,tekrar sıfır noktasından başlayarak deseninizi çizmeye devam etmeye nüanslı çizim deniliyor ki ,çizdikçe acaip artistik hareketler yapabiliyorsunuz.Hata yaparsanız endişelenmeyin,bir iğne ucuyla hafifçe kazıdığınızda boya hemen kalkıyor.Çini tahrirleme işi bittiğinde minik bir oklava haline getirdiğiniz hamur silginizle hafifçe desenin üstünden geçerek,bütün tozu uzaklaştırabilirsiniz.

Bu sevimli boya ailesinin adına,çini boyaları deniliyor.Çini boyarken en büyük şansınız boyanızın kalitesidir.Gerçi sırçanın altına ne sürseniz,fırından çıkınca bir prensese dönüşüyor.Lakin boyalarınız kaliteliyse işte  o yüzyıllara meydan okuyan canlılık ve tazelik ortaya çıkıyor.

 Çini boyalarının hepsi sırlanıp,ateşle öpüşünce canlanıp güzelleşiyor.Fakat bazıları gerçekten çok şaşırtıcı.Mesela fotoğrafta ki minik kalyonların pembe görünen kısımları fırından lacivert(boyanın adı pembe kobalt) çıkacak.Alt fotoğrafta siyaha yakın renkte ki mangan moru ise açık bir mor olacak.Siz şimdilik tahrir çekerek,fırça hakimiyetinizi geliştire durun.Bir sonra ki yazımda size boyaların kullanımını anlatacağım Rabbim nasip ederse.Tahrir çekerken mümkünse birini izlemek işinizi çok kolaylaştıracaktır.Gidebileceğiniz bir kurs yoksa youtube videolarını izleyebilirsiniz.Benim çok yararlandığım  Sevinç Aktaş Hocaya ait youtube videosu için buraya tık tık.

Fırınlanmamış hallerine bile bayılıyorum.Haa bu arada fırın da ayrı bir sorun,keşke ev tipi olanlarını yapsalar:)
 Sevgiyle afiyette kalın inşaALLAH:)

GÜVERCİN BİBLOSU BOYAMA VE DEKUPAJ

"Her insan mutlu olamaz.Çünkü gereğinden fazla özler dünü.
Hak ettiğinden fazla düşünür yarını.
Ve hiç hak etmediği kadar bilinçsizce yaşar bugünü.
Her insan mutlu olamaz.
Çünkü gereğinden fazla özler hayatından çıkanları.
Hak ettiğinden daha büyük umutla bekler hayatına girecekleri.
Ve asla göremez yanı başındakileri."Demiş Erich Fromm.

"Yağmur damlalarını yeryüzüne melekler indirir"derdi rahmetli babaannem.Bu sabah evden çıktığımda muhteşem bir melek sağanağı vardı.Kuş sesleri arasında,tepeden tırnağa çiçeğe kesmiş ağaçları seyrederek işe gidiyordum ki,birden dilime takıldı Erich Fromm'un sözleri.Ne kadar çok şeye sahip olduğumu düşündüm.Ve ne kadar az kıymet bildiğimi.Kendine bir iyilik yapmalı insan.Sakinleşip sahip olduklarını,yanında olanları fark etmeli.Cennetinin farkına varınca da;dertler o kadar da çözümsüz görünmüyor gözüne insanın.Sonsuz teşekkürler olsun,şükrün muhteşem sahibine.
Blogumu boşladığımı söyleyen arkadaşlar kesinlikle haklısınız.Bu sıralar pek bir şey yapmadığım için buraya da fazla uğrayamıyorum.Uzun zaman önce boyadığım bu güvercinleri süsledim.

Çok güzel oldular,hemen paylaşayım dedim.Çok seviyorum kuşları,gözüm hep onlarda.

Ekru olanlarını daha önce paylaşmıştım.merak edenler için:buraya tık tık.

seramik güvercinlerin ham halini hobi mağazalarında bulabilirsiniz.Ben enamel boyayla boyayıp peçete dekupajı yaptım.Evin neresine koyarsanız koyun sıcaklık -özgürlük duygusu çağrıştırıyorlar.

Hatırlarsanız haftada bir güncük olan iznim de bir çini kursuna gitmiştim.Çini boyamayla ilgili aklımda tek şey vardı:Kuş desenleri boyamak.Şansıma gittiğim kursta hiç kuş deseni yoktu:)Bu da harika şeylere vesile oldu oturup kendi kuşlarımı çizdim.Ben çok beğendim.Ateşle koklaşınca çook daha güzel olmalarını umuyorum.

Şu sıralar klasik çini desenlerini de sevmeye başladım.Öğrendiklerimiz muhakkak bir gün işimize yarıyor.Çini boyama yaparken orta okuldaki resim öğretmenimin öğrettiği sulu boya tekniği inanılmaz işime yaradı.Fırına girince nasıl olacaklarını bilmesem de ben çini boyamayı çok sevdim :)
Her şey gönlünüzce olsun güzel insanlar.
Sevgiyle afiyette kalın inşaAllah...

8 MART KADINLAR GÜNÜ&ÇELİK TEPSİ BOYAMA

8 Mart 1857'de Newyork da bir dokuma fabrikasında 40 bin işçi kadın,uzun çalışma saatlerini ve olumsuz çalışma koşullarını protesto etmek için greve başlar.Fakat çalışmaları için kadın işçiler fabrikaya kilitlenir.Fabrika da çıkan yangında kurulan barikatlar nedeniyle tahliye olamayan 129 kadın can verir.Başlangıçta ilkbahar aylarında anılan emekçi kadınlar günü,Clara Zetkin'in önerisiyle 8 Mart'ta  kutlanmaya başlanır.

Dünya,dünya olalı kadınları hiç sevmedi.Tarihin neresine bakarsak bakalım,hangi toplum olursa olsun kadınlarla ilgi büyük bir dram muhakkak görürüz.Modern dünya da,geçmişin bedelini bir güne tahsis ederek,vicdanını temize çekmeye çalışıyor."8 Mart Dünya Kadınlar Günü".Her yıl olduğu gibi bu yılda:Televizyon da 3-5 şiddet mağduru kadın gösterip,meydanlarda da iki afilli laf edip, bir sonra ki 8 Mart'ta kadar görevini yapmış olmanın huzuruyla 364 gün kadınları yine unutacaklar.

Herşey bir yana müslüman toplumlarda kadının ezilip hor görülmesini anlamak hiç mümkün değil.Çünkü kız çocuklarının utanç kaynağı kabul edilip,karanlık bir gece de,karanlık bir çukura diri diri gömüldüğü bir toplumda, şehadet ettidiğimiz peygamber Hz.Muhammed (SAV):Kız torunu Ümame'yi sokaklarda omuzlarında taşıyarak cinsiyet ayrımını yok saymıştır.Kadının utanç sayıldığı bir toplumda,kadını omuzlarında taşıyan bir Peygamberin ümmetinin,kadını aşağılama lüksü yoktur kanımca.Şunun da hatırdan hiç çıkarılmaması gerektiğini düşünüyorum: Müslümanların kötü şeyler yapıyor olması islamın kötülüğünden değil,o insanların kötülüğündendir.Her kim nerede eziliyor ve acı çekiyorsa Rabbim yar ve yardımcısı olsun her daim İnşaallah.

Çini boyama tutkum ağır bastığı için,evde ki eşyaları yenileme çalışmalarımı bir süredir askıya almıştım.

Her kullandığımda çizikleri gözümü rahatsız eden çelik tepsime bu hafta biraz şefkat gösterdim.O sevimsiz çelik tepsi bir anda masalsı bir güzelliğe büründü.

Folkart enamel beyazın içine bir damla fuşya katarak tepsiyi 3 kat boyadım.Ve boyanın kendini fikse etmesi için 21 gün kuruttum.

Desenler peçete dekupajı.Çok güzel bir peçete,onu çok sevdim.Fotoğraflardakinden çok daha güzel oldu(sanırım benim fotoğraf makinam tedavülden kalkalı çok oldu:).Boyadığım objeleri yıkamaya ve silmeye dayanıklı olsunlar diye su bazlı bir vernikle muhakkak 4-5 kat vernikliyorum.Sonra da gönül rahatlığıyla kullanıyorum.

Peçeteyi bulamayanlar için bir de yakın çekim fotoğraf  yükledim,deseni yazdırıp kullanabilesiniz diye.

Emanetleri asla zayi etmeyen Rabbime emanet olun.Sevgiyle,afiyette kalın İnşaallah...

ATEŞTE AÇAN ÇİÇEKLER&YAŞ GÜNÜM

Bu gün benim yaş günüm.Bütün yeni başlangıçları çok severim.Yeni yaşları,yeni yılları,mevsim başlangıçlarını,ayın hilalini,gün ağarmalarını...Bir yaş daha aldım.Hala ne kadar da toyum!Ne zaman büyür insan?Ne vakit azalır hataları?Ne zaman bilgeleşir?Olur mu-olgunlaşır mı bilmiyorum.Fakat şunu biliyorum ki,Rabbimin beni bir yıl daha,sevdiklerimin canlarının sağ,afiyette olduklarına tanıklık ettiğim ömür nimetiyle ödüllendirmesi kutlanılacak bir şey.Her halimi emanetleri asla zayi etmeyen Rabbime havale ettiğimden bu yana,uzun uzun yapılacaklar listesi yapmıyorum.Lakin yeni yaşımda nasibime hayırdan başkası düşmesin diye,yürekten dua ediyorum.Verdiğin ömür ve nasip edeceklerin için sonsuz teşekkürler Yüce Rabbim.

Biliyorsunuz geleneksel sanatlarımızdan olan çinicilik,aman benden mahrum kalmasın diye,çini kursuna başlamıştım.Ve ilk çini boyama objelerim fırından çıktı.Çok heyecanlandım,çünkü çini boyaları ateşte açıyor,gerçek tonlarına dönüşüyor.

İlk boyama için kötü değiller.Hayır hiç kötü değiller.Tamam kırmızılarım kırmızıya benzemiyor,küçük bir yaramazlık yapıp boyamın çamuru fazla diye yıkamıştım.

Çini hocam sebebinin bu olduğunu söyledi.Demek ki çini boyalarının genetiğiyle oynamamak gerekiyor.İnsan neler öğreniyor yaşadıkça:)

Bu sevimli çini tabağımın ise malesef tahrir boyaları akmış.Tabağın astarı pek iyi değildi.Pürüzleri yok edeceğim diye astara zarar vermişim,tahriri itmiş.İyi bir çinici olabilmenin ilk şartının kaliteli malzeme seçimi olduğunu da test etmiş oldum:)
Çini de bilir kişi olanlar,bu işte acaip yetenekli olduğumu söylediler:)Peki kabul ediyorum,muhtemelen beni motive etmek için söylediler.Ve çok işe yaradı:çiniçiliğe devam edeceğim.Bu masalsı dünyanın,fırından bana ne sunacağını bilmesem de,ilk defa belirsizliği sevdim.

Bunlar benim ilk boyamalarım,siz bir de ikinciler de beni izleyin:)

Herşey gönlünüzce olsun,Allah'a emanet olun.

sevgiyle...sağlıcakla...

ÇİNİ NASIL YAPILIR&ÇİNİ KURSU DENEYİMLERİM-1

Bir çini tabak gördüm,hayatım değişti.(Hep böyle havalı bir cümle kurmak istemişimdir,kısmet bu güneymiş:)Üzerinde balıklar ve laleler olan mavi bir tabaktı.Onu görünceye kadar,çini sevdiğimi bile bilmiyordum.Neyim var benim?bilmiyorum.Kendimi durduramıyorum.İnsan her şeyi yapmaya da heves etmez ki.Hadi etti.Bunu tutkuya dönüştürmez ki.Haa mevsimseldir,geçer desem:Aylardan ocak.Şöyle bir köşe bulup,kıvrılma zamanı.Lakin yoook.Tek tatil günüme de göz diktim ve gittim bir çini kursuna yazıldım:)Kurs öğretmenim sevimli bir hanım,onu hemen sevdim.Bu kursa devam etmemin bekası için önemli.Ortamı ve kişileri yüreğime yakın bulmuyorsam,devam etmekte zorlanıyorum.Peki kabul ediyorum,arkama bile bakmıyorum:)

İlk gün,beş saatin son 45 dk.sını saymazsak harika geçti.Başardım yada başarabilirim,savulun çinici oldum ben:)Ve sıkı durun:İlk gün performansım

 Başlangıçta basit yaprak desenini kağıda çizerek başladık.Siz bakmayın desenin adının basit yaprak olduğuna.Daha yaptığım ilk yaprakta kendimden ümidi kestim.Fakat karoya geçince bana bir haller oldu.Desenin bu şekilde çizilmesine tahrir,boyasına da tahrir boyası deniliyor.Bu benim ilk desen tahririm.Kendimle gurur duyuyorum.Bu ikinci gün performansım.
Bana kalırsa başardım,yani en azından başarabilirim.Aksini düşünen lütfen kendine saklasın,ben bir süre bu havayla yaşamak istiyorum:)Ve de üçüncüsü :)

 Amacım kurs günü dışında,hayatıma çiniyi fazla karıştırmamaktı.Lakin o kadar heyecanlıyım ki,bu gün kömür tozu bulmak için iş yerinde seferberlik ilan ettim.Ve tabiki "vardır onda her derdin ilacı,sevgili bilumum işler müdürümüz,Fahrettin Efendi" bana depodan bir avuç mangal kömürü buldu.Nasıl toz haline getirdiğimi ne siz sorun,ne ben anlatayım.

Çinici olmak için evvella bir karoya ediniyoruz.Sonra beğendiğimiz bir deseni parşömen kağıdına aktarıp,kontür yerlerinden boncuk iğnesiyle deliyoruz.(önce tebeşir tozuyla denediğimden benim desenim turuncu.Gözüm dönmüş benim:))Kağıdı karonun üzerine yerleştirip,bir çoraba doldurduğumuz kömür tozuyla merkezden kenarlara doğru kağıdı kaydırmadan çorabı bastırarak,desenin karoya geçmesini sağlıyoruz.Sonra tahrir fırçası ve tahrir boyasıyla deseni boyuyoruz.Çini çizerken,fırçayı tutmanın özel bir tekniği var.Fotoğrafını çekince onu da paylaşırım.

Sanırım biraz yeteneğim var.Ama bir çini sanatçısı olmak için 40 fırın ekmek yemem gerektiğinin de farkındayım.Hepsinden önemlisi ben çini yapmayı sevdim.Düzeltiyorum çok sevdim.

Bu çini eserler Nurettin Çetin imzalı.Benim karamalarımdan sonra göz şenliğiniz olsun istedim.Bir gün ben de bunlardan yapacağım:)

 Nurettin Çetin,çini çizimleri ve çini boyama da gördüğüm en başarılı sanatçılardan biri(elbette benim görmediklerim de vardır)

Fırsat buldukça çini kursu deneyimlerimi paylaşmaya çalışacağım.

    Emanetleri asla zayi etmeyen Allah'a emanet olun.

Sevgiyle afiyette kalın inşaALLAH...

ÇELİK TEPSİ BOYAMA&ŞÜKÜR

"Kalbinde yeşil bir dal bulundurursan,şakıyan kuşlar gelir"der bir kızıldereli atasözü.Tarafımdan bizzat test edilmiştir, kesinlikle doğru.Hayat herkes gibi beni de bazen zorluyor elbette.Lakin"şükür,sen nasıl eşsiz bir nimetsin".Sahip olduklarını düşününce,nasıl da gülümsüyor herşey insana.Sonsuz şükürler olsun,şükrün eşsiz sahibine.

 Bursa'ya ilk taşındığımda,Bursalıların pek övündüğü bir şeydi:Bir dağın tüm şehri görüyor olması.İlk defa Uludağ'ın eteklerinden Bursa'ya baktığımda bir öğlen vaktiydi.Yanımdakilere söylemedim lakin bunun pek de övünülecek bir şey olmadığını düşündüm.Ne de olsa bir dağın,denizi görmesinin ne demek olduğunu bilmiyorlardı.Neden sonra bir gece vakti baktım o dağdan ovaya.Yıldızlar yeryüzüne yağmış,gökyüzü yere inmişti.Sanırım o gün sevdim Bursa'yı.

Her akşam hava karardığında,Ataevler ovasını tepeden gören iş yerinde ki odamdan,beton blokların bir anda yıldız kümelerine dönüşmelerini izlemeye bayılıyorum.Uzun ve yorucu iş günümü böyle muhteşem bir manzaraya bakarak ödüllendiriyorum.Ben bir Polyanna değilim,gereksiz iyimserliklerim yoktur.Şehrin ışıklarını gerçekten seviyorum,onlara bakmak yüreğimi minnetle dolduruyor.Ve ben şükranla dolunca,bütün her şeyin bana gülümsemekten başka çaresi kalmıyor.

Arkadaşlar facebookta ki sayfama (masalsi)mesaj bırakıp,gerçekten yazdıklarında ki gibi birimisin?diye soruyorlar.Evet yazılarımda ki gibi biriyim.Bazen her şeyle barışık,bazen herkesle çelişik:)
  Bir de bu sıralar blogu boşladın diyorlar ki,doğru söze ne denir:)Ufak tefek bir şeyler boyuyorum elbet,fırsat buldukça paylaşacağım inşaALLAH.

Cam veya metal objeleri boyamayı çok seviyorum bilirsiniz.Bu defa şans çelik çay tepsime gülümsedi,onu boyadım.

   Çelik çay tepsisinde kullanımdan kaynaklanan çizikler vardı.İtiraf etmeliyim ki çizikler olmasa da,boyardım.

Böyle çok çok güzel oldu.

Folkart enamel boya ile tepsiyi 2 kat boyadım.Desen peçete dekupajı.Yaprak yeşiliyle eskitme yapıp,parmak yaldızla aşınmış havası verdim.Puantiyeleri yaptıktan kısa bir süre sonra yıkayarak,aşınmış görüntüsü verdim.

Çok keyifli,güzel bir çalışma oldu.Eski bir eşya,yine muhteşem bir yüze kavuştu.Tüketim önlendi,zevkten ödün verilmedi:)

Bu arada,beni takip eden,yazdıklarımı okuyup,paylaşımlarımdan güzel yorumlarını hiç esirgemeyen güzel insanlar:Sizi seviyorum.Herşey gönlünüzce olsun.

Emanetleri asla zayi etmeyen Allah'a emanet olun.

Sevgiyle...Sağlıcakla... 

NAR BEREKETİ&EVDE NAR EKŞİSİ YAPIMI

Nar neredeyse tüm antik medeniyetler de bereketi,çoğalmayı temsil eder.Anadolu da sevilen kıza nar gönderilmesi evlilik teklifi anlamı taşırmış ki,geleneğin kökleri taa mezapotamyaya dayanıyor."Şu gelen yar olaydı, elinde nar olaydı"diye türküsü bile var:).Sonbahara aşık olmama,tek başına nar bile yeter.Altın-kızıl renklerde muhteşem bir kese,içinde alevden boncuklar.Aşkı temsil etmesinin sebebi ise:Kabuğu aşıp özüne ulaşmanın zor olmasında ziyade,lekesinin dokunduğu yerden bir daha çıkmamasıdır kanımca.Aşk gibi...Hayatımda ilk defa nar görmüş olsaydım onu yemeyi akledermiydim bilmiyorum.Yoksa o güzel formu izlemek için şimdi olduğu gibi evin orasına burasına serpiştirip bakmalara doyamazmıydım.Kim der ki o kabuğun altında böyle bir çümbüş var.

 Farklı farklı kültürlerin,tüm güzel başlangıç ve kutlamalarda nar kırmasına da şaşırmamak gerek.Onun tüm dillerde ortak bir adı var: Bereket-çoğalma.Narın evrensel bir sembol olması rastlantı değil elbet.Yaradan bunu onun doğasına lütfetmiş.Onu da incir gibi,balık gibi bereketle kutsamış.Madem nar mevsimi, elbette ki bereket narları boyayacağım,narsız mevsimler de hasretimize merhem olsun diye.
Lakin bu defa evde nar ekşisi denemesi yaptım.

Her zaman ki gibi önce bulduğum bütün"evde nar ekşisi yapımı"yazılarını okudum.Hemen bütün tarifler de nar ekşisi yapımı aynı,ne bekliyorduysam:).Narları sıkıp sularını yoğunlaştırıncaya kadar kaynatıyoruz.Hepsi bu:)

Biliyorsunuz ben de tüm vakti dar insanlar gibi,hep daha kolay bir yol bulma telaşındayım .Narları sıkmak,kulağa hiç hoş gelmiyor.Bu yüzden altı büyük narı,nar ayıklayıcı da 15 dk.da ayıklayıp,düdüklü tencerede 20 dk.haşladım.Onlardan geriye sadece zar ve çekirdek kaldı:)Nar suyunu süzüp yoğunlaşıncaya kadar kaynattım.Her şey mükemmeldi.Taa ki tadına bakıncaya kadar:( Kazıklandım:)narlarım tatlı çıktı.Ve nar ekşim değil,nar pekmezim oldu.Fakat tadını ne siz sorun,ne ben anlatayım.Tek kelimeyle muhteşeeem.

Elbette pes etmedim.Pazardan ekşiliği garanti yeni narlar aldım:)O nar ekşisi yapılacak o kadar:)

 

Sevgiyle Afiyette Kalın İnşaALLAH

CAM BOYAMA KEK FANUSU&FEYYAZ EFENDİ

Hüznünü hiç isyan etmeden,zarifçe nasıl ifade edersin?Sorusunun en güzel cevabı hiç kuşkusuz:

"Ağla ey dil,ağla şimdi halime,

Perde-i zulmet çekildi parlak istikbalime"

Dizeleridir.Bu satırların yazarı Feyyaz Efendi:Erzurum öğretmen okulunun son sınıfında öğrenciyken I.Dünya Savaşının başlamasıyla Erzincan Yedek Subay Okuluna alınan 18 yaşında bir genç.Savaşın hiddetlenmesiyle Muş cephesine gönderilen Feyyaz Efendi,gıdasızlık ve zorlu hava koşulları nedeniyle tifüse yakalanır.Ve Bitlis'e hastaneye sevk edilir.Hastanede tedavi görürken 19 Şubat 1916’da Bitlis işgal edilir.Tüm arkadaşları Ermeniler tarafından katledilmişken,onu yine bir Ermeni doktor kurtarır.Rusya’nın kuzeyinde Kosturma şehrine esir kampına gönderilir.Kendisiyle aynı yaşta, asker kocasını savaşta kaybetmiş Marya'ya aşık olur.Bu masalsı aşk ona mandolin dersleri dersleri bile aldırır.Lakin hastalığı ilerlemiş vereme dönmüştür.İstanbula gelen bir gemiyle ailesinin yanına dönmeye çalışan Feyyaz Efendinin ömrü vefa etmez,Ankara da akrabalarını yanında 26 yaşında hayata gözlerini yumar.Feyyaz efendi,savaş boyunca ve hep hasta geçen esaret günlerinde günlük tutar.Genç yaşta filizlenen bu aşka bir ağıt niteliğinde:

"Ağla ey dil,ağla şimdi halime,

Perde-i zulmet çekildi istikbalime"

Satırlarını deftere not düşer.

Küçücük bir ömür;büyük bir aşk;büyük acılar;büyük umutlar...
Kavuşunca adı aşk olmazmış Feyyaz Efendi.
Mekanın cennet olsun... 

Şimdi ben aynı yaş gurubunda ki gençlerle çalışıyorum.Düşünüyorum da biz ne ara bu kadar şımardık,ne ara böyle kıymet bilmez,her şeyden şikayet eder olduk.Elbette ben de biliyorum, zamanla insanlar da,değerler de değişebilir.Fakat bu biraz yavaş olamaz mı?Yere düşen ekmek kırıntısını üç kere öpüp başına koyacak kadar,sahip olduklarına minnet duyan insanlar,her şeyden şikayet eden insanlara dönüşürken,zaman biraz yavaş 
akamaz mı?

Neyse ki hala yem yerken güvercinleri ürkütmemek için parmak uçlarına basanlarımız,bırakın yemeyi nimetin kokusunu duyunca şükredenlerimiz var.Doğrusu bu demiyorum elbette.Sadece bu bana daha çok insan hissettiriyor.

İnsanın vakti dar olunca,yapmak istedikleri dünyalara sığmaz ya.Hahh işte şu sıralar tam da öyleyim.Yine yemedim içmedim bir cam kek fanusu boyadım.Tam boyacı olacak kadınmışım.

Kendim için boyadığımın içinde ki görünsün diye,sadece tabanını boyamıştım.Lakin cam boyama kek fanusunun aynı zamanda muhteşem bir dekor olduğunu düşünürsek,kek fanusunu boyamak da oldukça akıllıca.  

Yine Folkart Enamel Boya kullandım.Desenler peçete dekupajı.Daha önce boyadığım kavonozlarla onu kombinledim,çok şık oldular.

Evde boyanacak bir şey kalmadığından artık sipariş alıyorum.Satın almak isteyenler bana facebook sayfamdan ulaşabilir veya buraya tık tık.
Sevgiyle afiyette kalın inşaALLAH...

AHŞAP ÇERÇEVE BOYAMA & HER MEVSİMİ SEVMEK :)

Nezakete gerek yok,ben acayip biriyim.Herkesin sonbahar karamsarlığından söz ettiği şu günlerde,içimdeki kızın avaz avaz şarkı söylüyor olması başka neyle açıklanabilir ki:)
Sarı,turuncu,kırmızı rengarenk,masalsı bir dünya...
  Sadece sıcak ve yumuşak bir şeylere sarınılarak başa çıkılabilecek bir serinlik...Beni baştan çıkarmak için kasım yeter de artar bile.Nisan nasıl muhteşem bir başlangıçsa kasımın da öylesine güzel bir bitiş olduğunu düşünüyorum.Kasımın omuzlarına yüklenmiş onca hüzün,ayrılık ve ölüm  yakıştırması da külliyen haksızlık kanımca.Aynı zihniyet kasımpatıyı da"hazanın papatyası"ilan edip,endamını cenaze ve mezarlıklara hapsetmiştir.Halbuki kışın gülüdür kasımpatı.Neyseki bu çinliler nadir de olsa kadir kıymet biliyor.Kasımpatı,nam-ı diger krizantemi dayanıklılık ve uzun ömrün temsilcisi kabul edilip,çiçek açışlarını da kutsamışlar.Aslına bakarsanız"Altın Çiçeğin Laneti" filmini görene kadar kasımpatıların ben de çok farkında değildim:)
Özetleyecek olursam:Sanırım melankoli bana göre bir şey değil,her ayı bir başka seviyorum ben:)
Kasımda hoşuma giden başka bir şey ise,kuşkusuz her hobi severi çok mutlu eden uzun geceler.Hah haay bu nasıl bir bereket:Hem uykuya doymak hem de bir şeylere yetebilmek.

Ahşap boyama serüvenim arkadaşımın evi için süslediğim iki ayna çerçevesiyle devam ediyor.
Akrilik kırık beyaza boyadığımız çerçeveleri,peçete dekupaji ve puantiye ile süsledim.

 çok güzel oldular.Arkadaşım da çok beğendi. Güle güle,sağlık ve huzurla kullansın inşaALLAH...

"Bakma aylardan Kasım,mevsimlerden sonbahar olduğuna.

Sen ne zaman istersen çık gel!

Benim kapım her zaman "Aralık" sana." 

Diyerek,hepinizi emanetleri asla zayi etmeyen,ALLAH'a Emanet ediyorum

Sevgiyle afiyette kalın inşaALLAH...